Namiot, pomyślany jako tymczasowe schronienie, w czasie ludobójstwa w Gazie staje się kruchym azylem: nie chroni ani przed przeszywającym zimnem surowych zimowych nocy, ani przed groźbą spadających bomb. Instalacja Mój namiot…wyrasta właśnie z tej rzeczywistości, niosąc w sobie jednocześnie odporność i kruchość. Materiałowy namiot powstał z fragmentów moich własnych ubrań, ręcznie zszytych w jedną całość. Na czterech ekranach prezentuję różne momenty mojego życia w Gazie z ostatnich dwóch lat. Ta delikatna konstrukcja opowiada o doświadczeniu minionego czasu, kiedy z oddali patrzyłem na zmagania mojej rodziny. Jest także przejmującym symbolem mojego narodu, który wciąż żyje w namiotach rozstawionych na gruzach zniszczonych domów. Do wnętrza namiotu wprowadzam buczący dźwięk dronów, pomyślany jako forma psychicznej tortury wobec mieszkańców Gazy, od dwudziestu lat żyjących pod stałym nadzorem izraelskich sił. Zamknięta przestrzeń symuluje odgłosy izraelskich samolotów krążących nad Gazą, pozwalając odwiedzającym zrozumieć, jak w tych warunkach zmieniają się nawet najdrobniejsze gesty codzienności, choćby picie kawy. Gdy piszę te słowa, po ponad siedmiuset dniach ludobójstwa w Gazie obowiązuje zawieszenie broni. Nasi bliscy – rodziny i przyjaciele – nadal muszą mieszkać w niebezpiecznych schronieniach. Pozbawione ochrony tymczasowe domy to namioty ustawione wzdłuż ulic, z niebem zamiast dachu i cienką tkaniną w miejscu drzwi.

Mohamed Jabaly

Kino Nowe Horyzonty
Kazimierza Wielkiego 19a/21, II piętro
Wstęp wolny

24 lipca–2 sierpnia