Małe miasteczko w stanie Wisconsin, kilka lat po wojnie secesyjnej. Jacob Hansen, szeryf i pastor zarazem, zostaje wezwany do znalezionych w pobliskim lesie zwłok włóczęgi. Miejscowy lekarz ocenia, że przyczyną zgonu była błonica. Wysoce zakaźna choroba wkrótce zaczyna zbierać śmiertelne żniwo, a szeryf – którego dziecko też padło ofiarą zarazy – jest bezradny wobec epidemii. Scenariusz filmu powstał na podstawie powieści Stewarta O’Nana (w Polsce znanego m.in. z napisanej wspólnie ze Stephenem Kingiem noweli Twarz w tłumie), łączącej elementy horroru, westernu i dramatu psychologicznego. Wydana w 1999 roku książka zyskała nowe życie w czasie pandemii Covid-19, jednak debiutująca reżyserka Dara Van Dusen nie szukała w niej analogii do współczesności. Przeniosła na ekran niezwykłą atmosferę powieści opartą na powoli rozwijającej się akcji i przytłaczającym poczuciu zagubienia i klęski. Fantastycznie nakręcony (to zasługa irlandzkiej operatorki Kate McCullough), oniryczny film wymyka się jednoznacznym gatunkowym klasyfikacjom. Mimo rozpoznawalnego historycznego kostiumu bliżej mu do podszytego grozą biblijnego moralitetu niż tradycyjnego westernu.