Monstrualna kobiecość nigdy nie miała się tak dobrze. Zwabione obietnicą feminizmu naiwniaczki lądują na pokładzie podstępnego okrętu. Kapitanką jest Madame X – narcystyczna, charyzmatyczna osobowość żądna władzy, ze skłonnością do tortur. Kobiety podporządkowują się jej z masochistyczną przyjemnością, nie widząc, że reprodukują wzorce patriarchatu. W chwili premiery film, przy którym pracowała m.in. Yvonne Rainer (retrospektywa na 24. NH), wywołał burzę w środowiskach kobiecych, a po przeczytaniu negatywnych recenzji twórczynie poparła sama Elfriede Jelinek. Estetyzacja władzy i przejęcie male gaze przez jego ofiary doprowadza do powstania komicznej tragedii. Oskarżana o mizoginię Ulrike Ottinger weszła jednak w polemikę z krytyczkami zarzucającymi jej obrazowi obłudę. Przedstawiona przez nią niemożność wyjścia poza ograniczenia męskocentrycznej wyobraźni współgra z artykułem Laury Mulvey Kino narracyjne a przyjemność wzrokowa z 1975 roku. Skoro male gaze wyraża i przekracza lęk kastracyjny, to fetyszyzacja ciała kobiety jako obiektu doprowadza do wynaturzeń. Także tych kobiecych, w ramach których – udowadniając ciągły brak wpisany w żeńską tożsamość – eliminuje się niedowiarków, ekskomunikuje, dokonuje egzekucji. Piekielnie krwawa zemsta budzi lęk zamiast rozkoszy buntu. Madame X... za pół wieku wyda z siebie Krwawą Hrabinę.