Wyprawa samochodem z Murcji w południowej Hiszpanii do północnej Francji trwa niemal dobę. Lionel senior – wiekowy, konfliktowy i prawdopodobnie toksyczny ojciec dwojga dorosłych dzieci – przekonuje syna, Lionela juniora, by towarzyszył mu w takiej właśnie podróży do siostry dwudziestolatka, Alicii. Cała historia zamyka się właśnie w tym rodzinnym trójkącie. Podczas drogi ujawniają się wszystkie konflikty i napięcia między synem i ojcem, choć jako widzowie dostęp do faktów mamy jedynie ograniczony. Nie o konkretne historie tu jednak chodzi, ale o skomplikowaną, miłosno-nienawistną relację, przeżywanie żalu, o jednoczesne odrywanie się od przeszłości i jej akceptację. Realne przemierzanie przestrzeni, jak to w filmach drogi, rymuje się w debiucie fabularnym Carlosa Saiza Espína z podróżą wewnętrzną. Reżyser, scenarzysta i operator skupili się na obserwacji dynamiki rodzinnej – aktorzy grają tu samych siebie, mają wolność improwizowania (scenariusz był jedynie ramowy), a ich energia decyduje o energii całego filmu. Upalne lato, bezmiar pustkowia skontrastowany z ciasnymi przestrzeniami, przypływy i odpływy emocji – wszystko to czyni z Lionela fascynującą refleksję na temat rodzinnych traum.