Uwodzicielski, poetycki film Dane Komljena (Wszystkie miasta północy, 17. NH; Afterwater, 22. NH; Kadencje dla ogrodu, 24. NH), który rozpoczyna się wędrówką przez nocny Belgrad. Cierpiący na bezsenność mężczyzna krąży po mieście, śledzi wzrokiem budynki, drzwi, korytarze – świat geometrycznych form symbolizujących sztywne granice. Wtem trafia do świata ukrytego w parkowych zaroślach – do przestrzeni spotkań, spojrzeń i efemerycznych relacji. Tam zaczyna się druga, psychodeliczna podróż, prowadząca do egzystującej w gęstwinie ezoterycznej komuny. Czy jest to świat żywych czy umarłych, pozostaje niejasne, pewne jest, że rządzi nim żywioł ziemi. Leśne runo staje się żywym organizmem, w którym ciała stapiają się z krajobrazem, a granice między ludzkim a nieludzkim ulegają rozmyciu. Ogród jawi się jako miejsce przejścia – być może raj, czyściec albo portal do innej rzeczywistości. Film opowiada o rozpływaniu się, o przechodzeniu ze stanu sztywności do czegoś bardziej miękkiego i porowatego. Czwarty pełnometrażowy film Komljena to śmiały przykład kina asocjacyjnego, pozostawiający ogromną swobodę interpretacji i urzekający niejednoznacznością obrazów i symboli. Ulotność ludzkiej egzystencji i symbioza człowieka z naturą to powracające motywy w twórczości reżysera, a przedstawiona komuna jest reinterpretacją portretu grupy, którą autor śledził w Kadencjach dla ogrodu.