Prawdziwe nocne szaleństwo w promieniach skwierczącego słońca wysp Indonezji. W Lewitując ludzkimi ciałami potrafią zawładnąć tygrysy, małpy, węże, ale i mrówki, jaszczury czy wszy. Ekstaza pośród płatków kwiatów może się zmienić w deszcz parówek, jaj albo co tylko szamańskie moce zdołają wyczarować. Bo nie ma granic tego, jak daleko da się odlecieć na organizowanych tu transowych festiwalach – być może nawet do samego nieba? Przekona się o tym młode medium imieniem Bayu, adept ezoterycznej szkoły w wiosce Latas, gdzie uczy się poddawać tancerzy zbiorowej halucynacji. Grający na flecie chłopak jest w tym coraz wprawniejszy, lecz jego ojciec planuje sprzedaż domu i wyprowadzkę do stolicy – i to właśnie wtedy, kiedy Bayu poznaje piękną, bosonogą Laksmi. Jak wówczas skanalizuje swoje moce? Pokazywany na festiwalu Sundance szalony, czerpiący z indonezyjskich rytuałów obraz, choć może być owocem wpływu jakichś potężnych duchów nie z tego świata, mówi też o zwyczajnym przezwyciężaniu egoizmu, radzeniu sobie z traumą i wartości kultur rdzennych w obliczu napierających sił kapitalizmu. Wregas Bhanuteja nakręcił Lewitując, by – jak sam mówi – przypomnieć o znaczeniu wspólnoty, równowagi oraz szkodliwości niemożliwych do nasycenia ambicji.