W Lecie gładkiego asfaltu park rozrywki zamiera w wyniku elektrycznego zwarcia, ale Maria Dakszewicz nie ma złudzeń co do tego, że prawdziwa zabawa dopiero się zaczyna. Uwolniona od konieczności dbania o komfort rozkapryszonych dzieci i ich równie zblazowanych rodziców społeczność parku wprawia w ruch rollercoaster nieodwzajemnionych uczuć i zawiedzionych nadziei. Nawet jeśli wyznania te mają w sobie sporo goryczy, językowa swada sprawia, że chciałoby się delektować nimi niczym zestawem złożonym z waty cukrowej i smażonych w głębokim tłuszczu churrosów.