Artystka i reżyserka niemiecka. Studiowała na ASP w Monachium. Lata 60. spędziła w Paryżu, malując i fotografując. W 1973 roku w Berlinie, gdzie mieszka do dziś, założyła własną firmę produkcyjną. W tym samym roku zrealizowała też pierwszy dokument – Laokoon i synowie, a pięć lat później nakręciła surrealistyczny pełny metraż X – absolutna władczyni, w którym wystąpiła ikona undergroundu Tabea Blumenschein z grupy Die Tödliche Doris. W latach 80. zajmowała się również scenografią teatralną, m.in. do sztuk Elfriede Jelinek, której Pożegnanie wystawiła w 2000 roku na deskach Berliner Ensemble. Na oryginalną, interdyscyplinarną twórczość Ottinger składają się zarówno dokumenty, jak i filmy fabularne oraz eksperymentalne, są to często poszukiwania artystyczne na pograniczu tych form. Ottinger staje w kontrze do konwencjonalnych środków wyrazu, poszukując inspiracji w innych niż oficjalne porządkach i tradycjach, szczególnie w kulturach Wschodu. Odkąd zrealizowała ośmiogodzinną Tajgę, stale stawia widzom wyzwania. Będąc jednocześnie reżyserką, scenarzystką, producentką oraz operatorką, tworzy dzieła absolutnie autorskie.

(1952–2020) W latach 80. była artystką związaną z zachodnioberlińską sceną zwaną Geniale Dilletanten. Od 1980 roku często współtworzyła prace grupy Die Tödliche Doris. Początkowo zyskała uznanie dzięki serii filmów eksperymentalnych, w których wcielała się w role reżyserki, aktorki i projektantki kostiumów. W 1975 roku wraz z Valeską Gert i Ulrike Ottinger wyprodukowała swój pierwszy film Uwiedzenie niebieskich marynarzy. Pracowała przy licznych projektach filmowych Die Tödliche Doris, w tym Das Graupelbeerhuhn (1982) i Alice und das Meer (1983). W ramach działalności muzycznej brała udział w nagraniach albumów Die Tödliche Doris Unser Debut (1985) i Chöre und Soli (1983). Zaprojektowała większość kostiumów grupy i brała udział w performansach na Helgolandzie, w Berlinie i Nowym Jorku. Tabea Blumenschein zyskała również uznanie jako artystka wizualna. Pod koniec lat 70. i w latach 80. była częścią młodej, alternatywnej sceny artystycznej w Berlinie Zachodnim. Stworzyła też serię rysunków do albumu Die Tödliche Doris Reenactment (I) (2019).