Dadaizm przypuścił atak na sztuki piękne. Ogłosił sztukę magicznym otwarciem trzewi, podał lewatywę Wenus z Milo i w końcu umożliwił Laokoonowi i synom zaspokojenie pragnień po tysiącletniej walce z grzechotnikiem. Ten cytat z Hansa Arpa zainspirował Ulrike Ottinger do filmowego debiutu. Muza reżyserki Tabea Blumenschein występuje w wielu „orlandycznych” rolach. Sieci popołudnia Mai Deren znów zostają zarzucone. To, co w nich zostaje, układa się w całość w wyobraźni widza, podobnie jak feeria barw na czarno-białej taśmie. Furie i erynie są tu wszystkie. Cameo robią filozofowie: Pierre Bourdieu, Louis Althusser, a francuska policja rozpędza strajki majowe. Przyśniło się czy naprawdę Tristan Tzara prowadzi objazdowy cyrk, Max Ernst w dragu ogrywa w szachy Marcela Duchampa, a całe państwo zamieszkiwane tylko przez kobiety nosi nazwę Laura Molloy? Laokoon i synowie to fantasmagoryczna opowieść o Esmeraldzie del Rio, opiewająca ducha przemiany, również przez auto-da-fé. Nawet gdyby trzeba spalić całą sztukę tego świata i zacząć od nowa – wynurzyć się z Jeziora Bodeńskiego, zmartwychwstając, zróbmy to. Życie – niech żyje!