Uwaga, prosto z podziemi nadciąga legendarna Elżbieta Batory, węgierska arystokratka, seryjna morderczyni i domniemana wampirzyca – znana z tego, że miała na rękach, a właściwie na całym ciele, krew setek młodych dziewcząt. Przybywa bajeczną barką, która nie wiadomo gdzie się zaczyna, gdzie kończy, a gdzie zamienia w dizajnerską suknię. Ulrike Ottinger, ikona niemieckiego kina eksperymentalnego i feministycznego, dokonuje sabotażu legendy i zamiast grzecznie opowiadać historię XVI-wiecznej wampirzycy, ubiera ją w lateks, brokat i groteskę. Wskrzeszona hrabina sunie przez współczesny Wiedeń, traktując miasto jak prywatne łowisko i teatr zarazem. Zagląda do burżuazyjnych salonów i publicznych toalet w poszukiwaniu świeżej krwi, a w polowaniu towarzyszy jej ekscentryczny dwór, para nieudolnych pogromców wampirów i Conchita Wurst. Wiedeń Ottinger jest zarazem imperialny i kiczowaty: pełen smartfonów, ostentacyjnie sztucznej krwi, przerysowanych dialogów, żarcików z austro-węgierskiej mitologii i wegetarianizmu. Bezwstydnie kąsa kampowym nadmiarem, flirtując z historią sztuki i psychoanalizą. A Isabelle Huppert w roli drapieżnej, rozkochanej w haute couture inkarnacji Batory jest po prostu doskonała – jakby stworzona do bycia perfekcyjnie piękną wampirzycą, na której ząb czasu nie pozostawia nawet rysy.