Nagrodzony na Berlinale (sekcja Perspectives) pełnometrażowy debiut Abdallaha Al-Khatiba to prawdziwy popis kina jako emocjonalnej siły. Nakręcone w Algierii, Jordanii i Francji Kroniki oblężenia składają się z kilku powiązanych ze sobą opowieści, które rozgrywają się w ruinach nienazwanego miasta w trakcie oblężenia. Śledzimy losy zwykłych ludzi postawionych wobec niemożliwych wyborów, wymuszonych przez gehennę strefy wojny: głód, ataki snajperów, wybuchy bomb i brak odpowiedniej opieki medycznej. Bohaterowie walczą o przetrwanie, a schronienia szukają nie tylko w piwnicach czy ruinach, lecz także we wzajemnych odruchach człowieczeństwa. W jednej z historii grupa miłośników kina ukrywających się w osiedlowej wypożyczalni kaset wideo musi zdecydować, czy spalić ukochane filmy, by choć na chwilę się ogrzać. Te i inne epizody wyrastają z kilku źródeł, także z doświadczeń samego Al-Khatiba, który podczas wojny domowej w Syrii znalazł się pod ostrzałem w palestyńskim obozie uchodźców Al-Jarmuk w Damaszku. Choć Kroniki... obejmują wydarzenia jednego roku, to wszystkie zegary zatrzymały się w okolicach 7:30 – niezależnie od pory dnia – przypominając, że Palestyna, jej mieszkańcy i rozproszona diaspora żyją jakby poza czasem. Kroniki oblężenia to filmowy krzyk: Wolna Palestyna! – teraz i aż do końca świata.