Minęły lata, odkąd rozdzieliły je okoliczności, ale wspomnienia ciepłych letnich wieczorów na obrzeżach Tbilisi nigdy nie opuściły Iriny i Nany. Dziś mają po 55 lat. Kiedyś były nierozłączne, związane uczuciem silniejszym niż przyjaźń, zbyt intensywnym, by mogło to umknąć uwadze małej, konserwatywnej społeczności. Po ponad trzech dekadach Irina wraca do letniego domu swojej młodości, w którym Nana ułożyła sobie życie, wyszła za mąż, urodziła dwoje dzieci i wciąż mieszka z córką, także Iriną. Nagle kobiety znów znajdują się w ogrodzie, gdzie spędzały nastoletnie lata, i muszą stanąć twarzą w twarz ze wszystkim, co kiedyś pozostało niewypowiedziane. Temperatura tego spotkania przenika ekran w spojrzeniach, pauzach i ostrożnie cedzonych słowach. Uczucia bywają niezwykle trwałe, ale nie zawsze znajdują wyraz w szczerości. Tak jak w życiu, czasem dopiero taśma filmowa potrafi uchwycić czułość w ruchu: odsłonić ukryte pragnienia, przemilczane oczekiwania, sekrety, które przechowujemy, i słowa, których nigdy nie odważyliśmy się wypowiedzieć.