Zawsze czułam, że kino ma moc zachowywania tego, co pamięć próbuje wymazać. Kino Muranów jest miejscem, w którym to napięcie staje się widoczne. Zbudowane na ruinach dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy, niesie w sobie warstwy pamięci – nieobecności, zniszczenia i odbudowy. Dla mnie nie jest tylko kinem, lecz przestrzenią, w której przeszłość i teraźniejszość współistnieją, a obrazy przechowują ślady istnień, których już nie ma. Jednocześnie to właśnie tutaj zaczyna się moja własna historia. W 1961 roku moi rodzice wpadli na siebie w kinie przypadkiem. Ich nieoczekiwane spotkanie stało się początkiem mojego życia. Ta osobista nić prowadzi mnie z powrotem do tego miejsca, nie tylko po to, by opowiedzieć jego historię, lecz by zrozumieć, jak głęboko nasze życie kształtowane jest przez przestrzenie, w których żyjemy. W tym filmie chciałam poruszać się między historią zbiorową a intymną pamięcią. Pracuję z materiałami archiwalnymi – fotografiami, fragmentami filmów, śladami przeszłości – nie jako z zamkniętymi dokumentami, lecz jako żywymi obrazami. Za pomocą delikatnego ruchu i dźwięku próbuję przywrócić je teraźniejszości, sprawić, by ponownie wybrzmiały. Zrezygnowałam z klasycznych wywiadów. Zamiast tego prowadzę narrację własnym głosem, przechodząc między obserwacją a osobistą refleksją. Dzięki temu powstaje przestrzeń jednocześnie historyczna i emocjonalna, w której widz może doświadczać filmu nie tylko jako opowieści, lecz jako rozwijającej się pamięci. Muranów staje się tu zarówno świadkiem, jak i bohaterem – miejscem, w którym kino nadal mówi, pamięć trwa, a nawet najbardziej osobiste doświadczenia są nierozerwalnie związane z historią.