Joannę d’Arc można potraktować jako przypis do Miłości, która zostaje, ale też oglądać zupełnie niezależnie od tego projektu. Minimalistyczny, liryczny, ale i komediowy film Hlynura Pálmasona jest opowieścią o tworzeniu i destrukcji, o dziecięcej wyobraźni, o dzikości w nas i tej wokół. Tytułowa rycerka to kukła zbudowana na surowym wschodnim skrawku islandzkiego wybrzeża. Smagana wiatrem, siekana deszczem, skuta lodem, palona słońcem, zasypywana gradem strzał z dziecięcych łuków, odradza się i słabnie, ulega i walczy z siłami natury i równie bezwzględną potęgą ludzkich emocji. Rozgrywająca się w niesłychanie dramatycznej scenerii kolejnych pór roku Joanna… skupia się na procesie, tworzeniu i destrukcji, na napięciu między trwaniem i zmianą, a dzieciństwo – jak mało który etap w życiu – jest esencją nieustannej zmiany, zakotwiczonej w kruchym rodzinnym status quo.