Para wytrawnych żeglarzy rusza na regaty – w słoneczne chwile, w czasie burzy, w porannej mgle, w wieczornym blasku przybrzeżnych miast przemierzają swoją łodzią Jezioro Genewskie. Obrazy żeglowania przetykane są enigmatycznymi ujęciami dwojga bohaterów w sielankowym, nasyconym zielenią pejzażu. Początkowo możemy odnieść wrażenie, że Fabrice Aragno chce nam zaoferować dokumentalny, dynamiczny zapis sportowych zmagań, film jednak szybko zamienia się w rodzaj kontemplacji. Relacja dwojga ludzi, ich związek z wodą, stale zmieniający się krajobraz odbity w tafli jeziora, smutek przemijania – wszystko to wydaje się ze sobą powiązane w jakąś ogromną, przedwieczną całość. Uroda filmu Aragno – wytrawnego operatora, który współpracował z Godardem przy jego ostatnich tytułach – tkwi przede wszystkim w jednocześnie prostym i majestatycznym ujęciu natury: każdy odcień nieba i wody zostaje uchwycony w zmieniającym się świetle. Unikając słów, polegając tylko na obrazie, twórca zachęca nas do swoistej medytacyjnej podróży i składa hołd słynnemu jezioru.