Eksperymentalna kronika, film muzealny, esej filmowy. Berlin, 1974 rok. Reżyser teatralny Walter Asmus pomaga Samuelowi Beckettowi przy jego pierwszej autorskiej inscenizacji Czekając na Godota. Wkrótce ich współpraca zawodowa przeradza się w przyjaźń, która przetrwa aż do śmierci pisarza. Clarke łączy w wyrazistą całość obrazy miejsc, które odwiedzał Beckett w Berlinie, z tekstem i z różnego rodzaju dowodami na istnienie. Na podstawie faktów odmalowuje emocjonalny pejzaż relacji obu twórców. I jak pisał Cyril Neyrat, udaje mu się w ten sposób stworzyć „film beckettowski”. Z kolei tym, co najbardziej urzeka w filmie Clarke'a, jest „beckettowski Berlin”, to swoisty przewodnik po symbolach. W otulonym roślinnością, modernistycznym mieście, pustka – puste, rozległe przestrzenie; puste, opuszczone wnętrza – gra znaczącą rolę. Także ów krajobraz staje się z pietyzmem skonstuowaną przestrzenią emocji. Jedynym w niej aktorem pozostaje Asmus, który pojawia się w filmie Clarke'a we własnej osobie jako zastygła w oczekiwaniu, milcząca, bezimienna postać. Dzięki wieloletniej współpracy z Beckettem Asmus zdobył unikalną wiedzę o jego stylu i intencjach artystycznych. Po śmierci Becketta kontynuował wystawianie jego sztuk na całym świecie, dbając o wierność oryginalnym założeniom teatru absurdu.