Przez dwa miesiące Raymond Depardon (Nietknięty przez Zachód, 3. NH; Współczesne życie, 8. NH) filmował pacjentów i pacjentki zgłaszających się (a czasami doprowadzanych przez policję) do paryskiego szpitala psychiatrycznego Hôtel-Dieu. Kamera obserwowała ich rozmowy z terapeutami i psychologami. Każda z osób, które wchodzą w progi szpitala, potrzebuje pomocy, często pilnej. Nie wszyscy chcą jednak poddać się leczeniu. Dokument Depardona nie jest ani zbiorowym portretem służby zdrowia psychicznego, ani próbą zbadania, czy system opieki psychiatrycznej działa tak, jak powinien (choć obskurne gabinety i korytarze szpitala pozwalają mimochodem wyciągnąć niezbyt optymistyczne wnioski). Reżyser koncentruje się na doświadczeniach jednostek, niektórych swoich bohaterów pokazując na różnych etapach leczenia, innych tylko przez krótką chwilę. Choć film otwiera oświadczenie, że wszyscy pacjenci zgodzili się na obecność ekipy dokumentalnej, Izba przyjęć – szczególnie oglądania blisko czterdzieści lat po premierze – wydaje się dokumentem równie poruszającym, co niepokojącym. W jakim stopniu pozbawiony komentarza, bezemocjonalny zapis rozmów osób w kryzysie z lekarzami i lekarkami jest przekroczeniem ich prawa do prywatności? Złamaniem tajemnicy lekarskiej? Narażeniem osób borykających się z problemami psychicznymi na społeczny ostracyzm? Depardon z tymi pytaniami zostawia widzów samych.