Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”. Pogrążona w kryzysie twórczym pisarka (Isabelle Huppert), szukając inspiracji, zaczyna podglądać troje sąsiadów z naprzeciwka, fantazjować na temat ich życia i przerabiać obserwacje na literaturę. W tę grę powoli wciąga się jej pomocnik Adam (Adam Bessa), młody chłopak po przejściach, namiętny czytelnik, a z czasem współautor opowieści, która przybiera kształt niebezpiecznej obsesji. Film poddaje refleksji kwestię praw artysty do wykorzystywania prawdziwych zdarzeń i ludzi do swoich celów. Czy to już kradzież, czy tylko niewinna gra, której stawką jest wielkie dzieło? Te rozważania wydają się szczególnie istotne dla Farhadiego, który w swojej twórczości sam inspirował się faktami i sam doświadczył oskarżeń o plagiat.