Zwycięski film canneńskiego Tygodnia Krytyki jest opowieścią o pierwszych miłościach, uśpionym wulkanie młodości i szkolnej wycieczce jako współczesnej wersji romantycznego grand tour. Inspirowany łączącą Erosa z Tanatosem nowelą Wilhelma Jensena Gradiva (1902), podąża za grupką francuskich licealistów, których charyzmatyczna nauczycielka łaciny zabiera do Neapolu. To miasto trwające na skraju katastrofy, miejsce spotkań przyjemności i przemocy, labirynt splendoru i nędzy. Oszałamiający bogactwami kultury, pogrążony w religijnej dewocji, wystawiający na widok publiczny zastygłe w lawie ciała mieszkańców Pompei – Neapol staje się metaforą podświadomości. Trudno o lepszą scenerię dla młodzieńczych namiętności i towarzyskich gier, których stawką jest status w grupie. Atlan kreśli skomplikowaną relację Toniego i Jamesa, inteligentnych, bezczelnych klasowych prowokatorów i przyjaciół, pod tupetem i arogancją skrywających prawdziwe pragnienia. Ich przeciwieństwem jest klasowa szara myszka, orbitująca na obrzeżach rywalizacji, miłostek i intryg Suzanne. W duchologicznym, zacierającym granice między realnością i fantazją filmie to ona wydaje się tytułową „kroczącą”. Choć są rówieśnikami, nastolatkowie bynajmniej nie są równi: Atlan widzi w nich nieświadomych zakładników przeszłości i scenariuszy, które już dawno zostały dla nich napisane. Bo Gradiva poza wymiarem egzystencjalnym ma również ten społeczny, krytycznie przyglądający się mechanizmowi reprodukcji elit.