W swoim najnowszym filmie Pedro Almodóvar wraca do autobiograficznej tonacji głośnego Bólu i blasku z 2019 roku, by zaproponować widzom efektowną, wielowarstwową refleksję nad procesem twórczym. Raúl, uznany reżyser o charakterystycznej srebrzystej fryzurze hiszpańskiego mistrza, cierpi na brak weny. Akcja nieprzypadkowo rozgrywa się w 2004 roku, w czasie gdy Almodóvar realizował swoje słynne Złe wychowanie. W scenariuszu pisanym przez Raúla pojawia się postać Elsy – to niespełniona reżyserka kina artystycznego, która zrobiła karierę w reklamie, i mimo paraliżujących migren znów zaczyna tworzyć film. Elsa czerpie paliwo z nieszczęść przyjaciółek, Patricii i Natalii; Raúl z kolei ucieka w autofikcję, przywłaszczając historie swojej asystentki Moniki i partnera Santiego. Almodóvar właściwie składa tu dwa filmy w jeden. 76-letni autor, którego 23 wcześniejsze pełne metraże poruszyły widzów na całym świecie, z niezwykłą hojnością wpuszcza nas do wnętrza własnej wyobraźni. Przy okazji przypomina, że nawet najwięksi artyści pożyczają, czasem kradną i prędzej czy później docierają do ściany. Mamy szczęście, że przyszło nam oglądać filmy w czasach, gdy Hiszpan wciąż je tworzy.