Gdzie się podziali wszyscy moi kochankowie?
Wykwintne ćwiczenie z minimalizmu. Asceza tak charakterystyczna dla stylu Jean-Claude'a Rousseau (Świat, który przemija, Lost Lost Lost 21. NH), wpisującego się w nurt kina kojarzony z twórczością Jean-Marie Strauba i Danièle Huillet, dochodzi do głosu w filmowej interpretacji piosenki Fréhel (1935): Gdzie się podziali wszyscy moi kochankowie / Wszyscy ci, którzy tak mnie kochali / Kiedyś, gdy byłam piękna? / Żegnajcie, niewierni / Nie wiem, gdzie jesteście / Z pewnością na innych schadzkach… Nie usłyszymy jednak słów, płynących z ekranu. Reżyser, jak w wielu swoich filmach odgrywający tu bezimienną postać, nuci popularną niegdyś melodię i pozostawia widzów w nastroju melancholii na skraju lasu.
Seanse
Jean-Claude Rousseau
Francuski twórca filmów eksperymentalnych, które zaczął kręcić kamerą Super8 w latach 80. XX wieku, potem zamienił ją na kamerę cyfrową. La vallée close (1995) został nagrodzony w Belfort, a De son appartement otrzymał Grand Prix na FIDMarseille w 2007 roku. W 2001 roku retrospektywę zorganizował mu festiwal w Wenecji, następnie koreański festiwal w Jeonju i austriackie Viennale. Jest częstym gościem festiwalu w Locarno, pokazał tam m.in. krótki metraż poświęcony pamięci Chantal Akerman In Memoriam (2019). W programie sekcji Lost Lost Lost w 2021 roku znalazł się trzeci, po Arrière-saison i So Far, So Close, z filmów zrealizowanych przez Rousseau w Japonii, premierowo pokazywany na Cinéma du réel Świat, który przemija (Un monde flottant, 2020).
Wybrana filmografia
1983 Jeune femme à sa fenêtre lisant une lettre
1991 Les antiquités de Rome
1995 La vallée close
2007 De son appartement
2011 Senza mostra (short)
2012 Saudade (short)
2019 In Memoriam (short)
2020 Świat, który przemija / Un monde flottant / A Floating World