Młodziutką zakonnicę Rafaelę dręczą niepokojące sny. Czy są to proroctwa? – tego przeorysza zakonu nie jest pewna. Widzi jednak, że dziewczyna chodzi z głową w chmurach, doświadcza wizji podczas wykonywania codziennych obowiązków i odpływa w trakcie modlitwy. Położony na odludziu klasztor dni świetności ma już dawno za sobą. Oprócz przeoryszy i Rafaeli przebywa tam jeszcze tylko jedna siostra. Na jej utrzymanie łoży rodzina, dlatego jej obecność jest bezcenna. Gdy trzeba wyruszyć przez pustynię, by przywitać nowego arcybiskupa, oczywistą kandydatką do odbycia niebezpiecznej podróży okazuje się nowicjuszka. Jej droga przetnie się ze ścieżkami innych pielgrzymów, a każde spotkanie stanie się lustrem – Rafaela zobaczy w nim fragment świata, od którego ucieka. Poetycki debiut Karli Badillo ma w sobie coś z twórczości Buñuela – rodzaj dyskretnej ironii i cierpkiego humoru. Kamera podąża krok w krok za Rafaelą przez bezdroża centralnego Meksyku. Struktura i tytuł filmu odwołują się do juego de la oca – gry w gęsi, tradycyjnej hiszpańskiej planszówki, którą podobno wymyślili templariusze zainspirowani drogą do Santiago de Compostela. Bohaterowie Badillo niczym gracze przesuwają się po krętej ścieżce zależnie od rzutu kostką – do przodu i do tyłu. Tu każdy krok zależy od wiary, przeznaczenia i ludzkiej potrzeby nadania sensu niezrozumiałym znakom.