(1879–1960) Powszechnie uznawany za ojca szwedzkiego kina oraz jednego z największych mistrzów X Muzy. Dzieła Sjöströma inspirowały Ingmara Bergmana i pozostałych szwedzkich twórców, ponadto to dzięki jego reżyserskim umiejętnościom świat usłyszał o Lillian Gish (Wicher). W latach 1912–1915 szwedzkie studio Svenska Bio zatrudniło go do kręcenia filmów – w tym okresie stworzył 31 produkcji, z których jedynie trzy zachowały się do dzisiejszych czasów. Jego Ingeborg Holm z 1913 roku to pierwszy klasyk szwedzkiego kina, później powstał m.in. Furman śmierci. Sjöström wypracował własny język filmowy, dzięki czemu dosyć szybko zainteresowało się nim Hollywood. Szwedzki reżyser nakręcił tam swoje najbardziej znane filmy (jako Victor Seastrom), począwszy od Tego, którego biją po twarzy (1924) dla studia MGM. Stał się jednym z najlepiej opłacanych hollywoodzkich twórców, szczyt kariery osiągnął pod koniec ery kina niemego. Jego ostatnim filmem był Kardynał Richelieu (1937).