Portret mistrza nakreślony ręką jego uczennicy. Kaori Oda (Aragane, W stronę czułości, 20. NH; Cenote, 21. NH) obserwowała Bélę Tarra (1955–2026) podczas warsztatów ze studentami w Japonii, które odbywały się w szczególnej lokalizacji: w naznaczonej katastrofą Fukushimie. Proces przygotowania i realizacji studenckich projektów pozwala zrozumieć metodę twórcy Szatańskiego tanga lepiej niż niejeden masterclass. Swoich uczniów namawiał do dostrzeżenia w jednostkowym losie wspólnych doświadczeń, kładł nacisk na przemyślany wybór miejsca i perspektywy, z jakiej się opowiada, na budowanie napięcia w każdej scenie, a przede wszystkim na szczerość intencji (był wyjątkowo wyczulony na cynizm i fałszywe nuty). Podkreślał, że każdy film jest ostatecznie portretem swojego twórcy. Traktowanie pomysłów młodych ludzi z szacunkiem i powagą, poczucie humoru i charyzma – wszystko to uczyniło z Tarra pedagoga, z którym chciały pracować uczelnie, a przede wszystkim studenci z całego świata. Kaori Oda należy do pierwszego rocznika jego uczniów z legendarnej Film Factory, którą założył w Sarajewie, a jej film nie tylko dokumentuje spotkanie z mistrzem, ale także portretuje z bliska jedną z najniezwyklejszych i najbardziej wyrazistych postaci współczesnego kina.