Dokumentalna, a zarazem głęboko poetycka podróż przez postindustrialne Detroit, Dakotę Południową oraz Zurych i Genewę. Nicolas Humbert przygląda się przyrodzie, która kiełkuje spomiędzy betonowych pęknięć i potrafi przetrwać nawet na miejskich nieużytkach. To jednak przede wszystkim portret ludzi, dla których ogrodnictwo stało się formą filozofii, twórców nowej formy zielonego zaangażowania. Od rytuałów pielęgnacji i uprawy po idee wzrostu, cierpliwości i odporności – ogrodnictwo zaangażowane to nie tylko metafora, ale i praktyka. W filmie poznajemy miejskich aktywistów z Detroit, rdzennego Amerykanina Milo Yellow Haira, zbuntowanego ogrodnika Maurice’a Maggiego oraz genewską spółdzielnię Jardins de Cocagne. Łączy ich odrzucenie konsumpcjonizmu na rzecz radykalnego powrotu do uprawy ziemi. Bohaterowie porzucili systemowy komfort, by na nowo nadać sens swojej pracy i odnaleźć odpowiedzi na fundamentalne pytania o życie. Ich nauczycielem staje się przyroda. Jak mówi jeden z bohaterów, Mateo: To, co staram się robić w moim życiu, to zwolnić. A kto może nas tego nauczyć lepiej niż rośliny?