Ściągnąć uśmiechniętego Józefa Stalina z cokołu w Parku Miejskim w Budapeszcie nie było łatwo: liny się zrywały. Aby go obalić, protestujący musieli w końcu podciąć mu łydki. Od tego ikonicznego momentu powstania węgierskiego w październiku 1956 roku rozpoczyna się trzecia część autobiograficznej trylogii Mészáros. Historia skupia się głównie na tygodniach następujących bezpośrednio po stłumieniu rewolucji przez wojska radzieckie i jest zapisem nastrojów i praktyk wytwarzających się w czasie kryzysu. W Dzienniku dla mojego ojca i matki ukrywa się i János (Jan Nowicki) – przed służbami, i Magda (Anna Polony) – bo należała do służb. Juli (Zsuzsa Czinkóczi) wraca z Moskwy do poranionego Budapesztu. Kiedyś uciekała ze szkoły do kina, by szukać ukojenia, teraz staje się fotografką, dokumentującą ślady zbrodni. Mészáros szkicuje ją jednak jako postać pełną sprzeczności, zdystansowaną, lawirującą pomiędzy różnymi porządkami. Emocjonalną i tematyczną kulminacją filmu – a być może całej trylogii – stanie się sekwencja szalonego przyjęcia sylwestrowego w noc z roku 1956 na 1957, na którym spotykają się byli towarzysze. Tragiczne losy Jánosa zapowiadają późniejszy film Mészáros – za kilkanaście lat reżyserka obsadzi Nowickiego w roli Imrego Nagya.