Pierwsza część autobiograficznej trylogii Mészáros rozpoczyna się od powrotu kilkunastoletniej Juli ze Związku Radzieckiego na Węgry w 1946 roku. Jej rodzice nie żyją: ojca-rzeźbiarza zamordowano podczas Wielkiego Terroru, a matka zmarła na tyfus. Oboje byli węgierskimi komunistami, którzy wyemigrowali do ZSRR z idealistycznych pobudek i przypłacili to życiem. Juli zostaje adoptowana przez dawną przyjaciółkę rodziny, teraz oficerkę węgierskiego SB (w tej roli Anna Polony, wyniosła, w mundurze). Napięcie między bohaterkami nosi ślad osobistych doświadczeń Mészáros, która wpisała w tę relację własne wspomnienia związane z macochą. Wysoko postawiona kobieta może zapewnić dorastającej dziewczynie bardzo uprzywilejowane jak na powojenny Budapeszt wychowanie, ale Juli czuje wobec niej głównie pogardę, pozostaje „niewdzięczna”. Nawiedzana przez wspomnienia rodziców, buntuje się, ucieka na wagary do kina. W głównej roli Mészáros obsadziła Zsuzsę Czinkóczi, która wcześniej wystąpiła w Ich dwóch oraz Jak to w domu i która będzie dorastać razem z kolejnymi częściami trylogii. W tej niebieskookiej blondynce, fizycznie zupełnym przeciwieństwie reżyserki, Mészáros dostrzegła podobieństwo charakteru. Autorem zdjęć do całej trylogii jest pasierb Mészáros, Nyika Jancsó.