Najnowszy film Honga Sang-soo znalazł się w programie Panoramy na ostatnim Berlinale. Czarno-biały, znajomy, a jednak zaskakujący Dzień, w którym ona wraca to powrót do stałych motywów, rozpoznawalnego stylu, długich ujęć (najdłuższe trwa 17 minut!), ulubionych wątków i postaci. Bohaterką tej opowieści jest aktorka, która po latach nieobecności w kinie zagrała w niezależnej produkcji i teraz udziela serii wywiadów. Całość rozgrywa się w radykalnie minimalistycznej scenerii: ten sam stolik w restauracji, na nim drobne rekwizyty – filiżanki, szklanki z piwem, telefon, notes. Aktorka, dziennikarka (w każdym z rozdziałów inna) i 20-minutowy wywiad – tak jak to się odbywa na wszystkich tego typu wydarzeniach prasowych. Każdemu z trzech spotkań towarzyszy docierający z kuchennego zaplecza odgłos siekania. Najnowszy film koreańskiego mistrza – wypełniony najprostszymi gestami, rozgrywający się w zwyczajnych (a jednak, jak to u Honga, za każdym razem dziwnie magicznych) miejscach, oparty na przyziemnych (a przecież niezwykłych) rozmowach – portretuje subtelną grę, jaką toczą kino i media, każde we własnym interesie. Ale to także rzecz o aktorskich strategiach, płynnych granicach tożsamości, roztapianiu się w innych i rozmowach z samą sobą.