Zasłużenie nagrodzony Złotym Lampartem w Locarno film Shô Miyakego (Keiko, 22. NH), punkowy rewers Perfect Days Wima Wendersa, stanowi wyraźne wezwanie do porzucenia życiowej rutyny. Na taki krok – po nieśmiałej i nieskładnej wymianie zdań rodem z poradnika opisującego koszmary z tinderowych randek – decyduje się para młodych outsiderów, którzy poznają się w nadmorskim kurorcie. Gdy już zaczynamy się do nich przywiązywać, Miyake, chcąc pozbawić rozleniwiającego komfortu nie tylko bohaterów, ale i widzów, serwuje intrygującą woltę. Za jej sprawą nie tylko porzuca wakacyjną aurę na rzecz mroźnej, zimowej pogody, ale zaczyna mieszać fikcję z rzeczywistością, wprowadzając do opowieści wątek autotematyczny. Niezależnie od tych eksperymentów, to, co najważniejsze, pozostaje bez zmian. Dwie pory roku, dwoje nieznajomych okazują się błyskotliwym filmem o bliskich spotkaniach z drugim człowiekiem, który w nieco szorstki, daleki od perfekcji sposób może pomóc nam lepiej zrozumieć samych siebie.