Zakochanie wykrzywia rzeczywistość, ale to widać dopiero wtedy, gdy minie. Złowroga magnatka prasowa Frau Mabuse (Delphine Seyrig) zaprasza naiwnego młodego estetę na premierę nowej opery. Jej plan zakłada, że zakocha się on w głównej śpiewaczce, a następnie będzie kontynuował sentymentalną edukację, dzięki której zazna przyjemności, miłości i bólu. W ten sposób Mabuse chce wykreować sztuczną gwiazdę przyciągającą uwagę czytelników i zwiększającą sprzedaż gazet. W dłuższej perspektywie celem potentatki jest przekształcenie całego świata w baudrillardowską symulakrę, jeden zamknięty obieg konsumpcji, osaczający odbiorcę zamkniętego w bańce. Tymczasem opera, w której przegląda się Dorian, obiecuje podbój nowego świata na zasadach miłosnej konkwisty. Uduchowione doświadczenie miłości stanowi przeciwwagę dla prasy brukowej, która zmienia życie w mentalne więzienie i narzuca schematy myślowe. Pozornie film wpisuje się w nurt nowego kina niemieckiego, wytykając monopolistycznym, kapitalistycznym mediom odpowiedzialność za tworzenie aparatu władzy represyjnego państwa. Ottinger jednak pozostaje idealistką wierzącą w siłę sztuki i niewinność seksualnej i duchowej natury ludzkiej.