W pierwszych kadrach – przypominających niegdysiejsze homo movies albo przezrocza z ich szczególną fakturą i barwami – widzimy wnętrza poznańskiego mieszkania w bloku: szafa typowa dla lat 70., drzwi z szybą ze szkła mrożonego, bibeloty na komodzie, koc w kratkę leżący na tapczanie. Takich ujęć będzie w Dniach, których nie znamy więcej: niby z przeszłości, a przecież jednak bardzo współczesnych. Jola Wieczorek, córka pary, która pod koniec lat 80. zdecydowała się na wyjazd do Austrii, zderzona z informacją o początkach demencji mamy, decyduje się opowiedzieć historię emigracji, ucieczki z jednego świata do drugiego. Sięga po listy, wspomnienia bliskich i materiały archiwalne, by odtworzyć przeszłość i zabrać widzów w podróż wstecz wraz ze swoją rodziną. Film nie ma jednak charakteru ściśle rodzinnego i autoterapeutycznego: historia Wieczorków, dramatyczna, pełna rozpaczy, ale i ogromnej determinacji, przypomina przeżycia wielu innych rodzin z Europy Wschodniej, które w tych trudnych latach szukały szczęścia na Zachodzie, jednocześnie bezdusznym i idealizowanym.