Wywodzące się z taoizmu pojęcie dao oznacza zasadę rządzącą wszechświatem, harmonijne współistnienie wszystkich jego elementów, poddanie się nurtowi życia. Trwanie i ciągłą zmianę. W zacierającym granice fikcji i dokumentu filmie Alaina Gomisa (Félicité, 17. NH; Rewind & Play, 23. NH) owa zasada płynnie łączy przeszłość z przyszłością, tradycję i emancypację, doświadczenia lokalne i uniwersalne, aktorów i amatorów, ślub i pogrzeb, podparyską posiadłość i leżącą na końcu zakurzonej drogi wieś w Gwinei Bissau. Kameralne i zarazem pełne rozmachu, bo rozpisane na wiele głosów Dao niespiesznie meandruje pomiędzy dwoma rodzinnymi wydarzeniami: pogrzebem ojca (Gwinea) i weselem córki (Francja). Każde z nich to okazja, by rozrzucona po świecie społeczność i jej migrująca pamięć raz jeszcze ułożyły się w fascynujący obraz doświadczeń, traum, sukcesów i porażek rodziny i diaspory. Czerpiący z własnej biografii Gomis rozważa kwestię obcości (ci, którzy wyruszyli w drogę, nigdzie nie są u siebie), ale też siły i odwagi kobiet. Choć wychowane we wspólnocie, która nie ceni przodkiń, stanowią fundament dla trwania społeczności, jej przyszłości i rozwoju. Prezentowane w konkursie Berlinale Dao to także film o potrzebie więzi i rytuałów, fascynujący portret rodziny, jak i filozoficzna przypowieść o tym, co będąc tak kruche, jest zarazem tak trwałe.