Bruno Dumont z francuskiej północy nieoczekiwanie przenosi się na południe, by pod słońcem Lazurowego Wybrzeża nakręcić swoją wersję Romea i Julii, wziąć pod lupę splot niewinności i przemocy, dramatu i komedii, a jednocześnie zadrwić z wizerunku riwiery. Bohaterami prezentowanych w canneńskiej sekcji Piętnastka Reżyserów Czerwonych skał są kilkulatki, których wakacyjną rozrywką są drobne kradzieże, wałęsanie się i zakazane skoki do wody. Letnia przygoda zmienia swój charakter, gdy w okolicy pojawia się grupka zamożnych dzieciaków, a miejscowy chłopiec zakochuje się w przyjezdnej dziewczynce. Dumont uważnie obserwuje romantyczne podchody, rywalizację o serce ukochanej, nieuchronne klasowe napięcia, a jego brawurowy, ekscentryczny i zaskakująco – jak na twórcę Flandrii – ciepły film sprawia wrażenie spontanicznej zabawy. Perspektywa dzieciństwa, która wyolbrzymia i przejaskrawia, nieudolnie naśladując dorosłość, wydobywa z życia coś karykaturalnego i zarazem głęboko prawdziwego. W Czerwonych skałach Dumont jednocześnie skacze na główkę i nurkuje w dobrze znanych wielbicielom jego twórczości tematach. Zmienia się sceneria i kostium, ale nie przedmiot zainteresowania, którym dla francuskiego reżysera już od pierwszego filmu pozostaje ludzkość.