Przenosząc Panią Dalloway w realia współczesnej Nigerii, bracia Chuko i Ari Esiri (Eyimofe. Tego pragnę, 20. NH) dokonali rzeczy niemal niemożliwej. Nie uroniwszy niczego z ducha powieści Virginii Woolf, tchnęli w nią nowe życie i odświeżyli sensy. Liryczna, przemieszczająca się płynnie pomiędzy dekadami Clarissa opowiada nam jeden dzień z życia kobiety należącej do elit Lagos, która tego wieczoru wydaje przyjęcie. Spotykając osoby, które są bądź niegdyś były jej bliskie, bohaterka dokonuje bilansu swojego życia, powraca do młodzieńczych wspomnień, myśli o miłościach, które utraciła, i szansach, które przegapiła. Portretowany z empatią obraz kryzysu emocjonalnego ma swoje szerokie tło: bracia Esiri kreślą złożony pejzaż postkolonialnego kraju, który w spadku po Brytyjczykach odziedziczył przywiązanie do klasowych dystynkcji i rytuałów. Konieczność odgrywania ról i nawigowania w skomplikowanej sieci towarzyskich, biznesowych i politycznych relacji sprawia, że prawdziwe pragnienia muszą zostać skrzętnie ukryte. Podobnie jak w powieści Woolf, ta historia też ma swojego drugiego bohatera, Septimusa, tu cierpiącego na PTSD żołnierza, który walczył z Boko Haram. Za jego sprawą poznajemy Nigerię naznaczoną cierpieniem, przemocą, wojną, odległą od uprzywilejowanego świata Clarissy.