Immersyjny film Alice Brygo przenosi nas w sam środek oszołomionego tłumu wpatrzonego w pożar, pozostający poza kadrem. Niewidoczny dla oka ogień staje się polem projekcji lęków, interpretacji i napięć społecznych, narastających w atmosferze niepewności. Punktem wyjścia dla Brygo były obrazy pożaru katedry Notre-Dame w 2019 roku, przetworzone za pomocą fotogrametrii i sound designu. Artystka rekonstruuje zbiorowe doświadczenie szoku, ukazując społeczeństwo zagubione między informacją a plotką, podatne na konflikty i zbiorową psychozę.

W Polsce lat 90. i 2000. obrazy kreowane przez Hollywood funkcjonowały nie jako fantazja, lecz jako cel, do którego dążyło młode pokolenie. Zuza Banasińska powraca do krajobrazów, z których te obrazy się wywodzą: planów filmowych w Kalifornii, Islandii i Australii, kopalni przekształconych w parki rozrywki oraz przemysłowych i wojskowych nieużytków. Podróży tej towarzyszy pozornie nieograniczony green screen, zachęcający do konfrontacji z mechanizmami własnej wyobraźni. Film splata tę wędrówkę z historią Olgi Petrovej – aktorki, która w pierwszych dekadach Hollywood założyła własne studio filmowe i wykreowała swoją tożsamość na nowo.

W przestrzeni Wytwórni Filmowej im. Ołeksandra Dowżenki w Kijowie jeszcze przed atakiem Rosji został zorganizowany rave pod szyldem Cxema. Kamera towarzyszyła młodym uczestni(cz)kom intymnego, a zarazem masowego nocnego rytuału, w którym odzyskują swoje postrewolucyjne miasto, doświadczając chwilowej, intensywnej wolności. W 2023 roku Khimei i Malashchuk postanowili stworzyć remake filmu i wrócić do tego samego wydarzenia w radykalnie odmienionych realiach. Po pandemii i inwazji Rosji na Ukrainę rave zostaje odtworzony z udziałem nowych osób, w cieniu ciągłego zagrożenia, widzimy rzeczywistość, która jeszcze kilka lat wcześniej wydawała się niewyobrażalna.

Inspiracją do realizacji filmu była historia Hayastan Shakarian, pochodzącej z gruzińskiej wsi starszej kobiety, która w 2011 roku, zbierając złom, miała przypadkowo przeciąć kabel światłowodowy, czym spowodowała internetowy kryzys w regionie. Artystka wykorzystuje tę opowieść, by zbadać niewidzialną, a zarazem kruchą infrastrukturę cyfrową oraz związane z nią nierówności ekonomiczne i wykluczenie. Warstwę wizualną ukazującą produkcję światłowodów łączy z czakrulo – średniowieczną gruzińską pieśnią o chłopach na progu buntu przeciwko feudalnemu panu – tworząc tym samym opowieść o współczesnym wyzysku, globalnej gospodarce i napięciach społecznych.

Noc. Przestronny dach gdzieś w środku miasta, pośrodku dziewczyna w hipnotycznym tańcu z ogrodowym zraszaczem. Całość dopełnia energetyczna muzyka autorstwa samego Tillmansa.

Nowa rakietka do ping-ponga przywołuje wspomnienia Tianjiego o dawnym koledze ze studiów, z którym często grał. Gdy reżyser rozważa ponowne nawiązanie kontaktu, natrafia na wpis w mediach społecznościowych, ujawniający zaskakujące preferencje polityczne znajomego, który głosował w wyborach w USA. Szukając odpowiedzi, Tianji zwraca się do asystenta głosowego AI, lecz rozmowa prowadzi go coraz głębiej w sferę wspomnień, gdzie granice między osobistą relacją a polityką zaczynają się zacierać.