Ciało Teresy składa się z części: kolan, stóp, pleców. Każda z nich transmituje ból – zarówno fizyczny, jak i emocjonalny – bo w ciele zakodowana jest cała jej historia. Niewidzialne rany, zadane przez trudy życia, przemocowych partnerów i świat urządzony w sposób nieprzyjazny kobietom, nie mogą się zabliźnić i pieką, a wręcz palą. Zaraz pęknie mi krzyż – mówi Teresa i w poszukiwaniu ulgi kładzie się na ziemi, w domu albo w ogródku. Najchętniej pod wiśnią, tam gdzie w przeszłości jej córki zakopały amulet odganiający ból. W jego pobliżu wracają wspomnienia, ale też kiełkuje nadzieja, bo dorosłe córki są wsparciem w poszukiwaniu rozwiązania: z impasu przeszłości, schematów kobiecości i chronicznego bólu. Film, kręcony przez jedną z córek, okazuje się zarówno terapią, jak i rytuałem przemiany. Choć zawiera elementy autobiograficzne i występują w nim matka oraz siostra reżyserki, nie jest dokumentem. Kobiety grają siebie albo osoby do siebie podobne, jednak sama struktura filmu jest o wiele bardziej złożona. Płynnie przechodzi od realnych do fikcyjnych wydarzeń, od intymnych rozmów do transowych scen tańca. Odkleja się od rzeczywistości i wkracza znienacka w rejestr snu. To błyskotliwie wyreżyserowana wiwisekcja rodzinnego organizmu, pokazana z dyskretnym poczuciem humoru, który nadaje lekkość ciałom uwolnionym od ciężaru stłumionych emocji i niewypowiedzianych słów.