Błyskotliwy, inteligentny, skrzący się humorem film Nicolása Peredy (doskonale znanego nowohoryzontowej widowni) był ozdobą tegorocznej sekcji Forum na Berlinale. Meksykański reżyser, który ma słuch absolutny do dialogów, relacyjnych niuansów i absurdów codziennego życia, w zaledwie 70 minutach zamknął kapitalną opowieść o tym, jak w świecie sztuki funkcjonują kobiety, a jak mężczyźni. To także film o hałasach, dźwiękach, rytmie, przyjaźni, rywalizacji i męskim ego – tak wielkim, że nie mieści się w kuchni. Do skomponowania swojego małego dzieła minimaliście Peredzie wystarcza jedno wnętrze i kilkoro bohaterów: trzy kompozytorki, dziennikarz telewizyjny i tak zwany wielki artysta. Toczonej tu – częściowo do kamery, częściowo off the record – rozmowie akompaniują rozmaite sąsiedzkie dźwięki, te zza ściany i te zza okna. Czy najlepsza sztuka bierze się z tego codziennego szumu, z którego kobiety po cichu destylują muzykę życia? Czy może warunkiem powstania arcydzieła jest całkowita izolacja od rodzinnych i ulicznych hałasów? Te całkiem poważne pytanie Pereda kwituje finałem, który zasłużył na przejście do historii kina.