W Maszy drzemią pokłady smutku, ale w szkole modelingu, w której przygotowuje się do wymarzonej kariery za granicą, musi być pewna siebie i zdecydowana. Misza pracuje w kostnicy, gdzie zajmuje się tanatoplastyką, a w wolnym czasie maluje mroczne obrazy pełne pokaleczonych ciał. Pod własną skórą, pokrytą krzykliwymi tatuażami, mężczyzna skrywa jednak łagodne wnętrze. Ostrożna bliskość tych dwojga zacieśnia się podczas spacerów po letnim Mińsku. Spokój lata zakłócają jednak wszechobecne sygnały o coraz gorszej sytuacji w Białorusi. Biały ślimak to swoisty eksperyment dokumentalny: Masza i Misza grają samych siebie, odtwarzają na ekranie własne biografie, jedynie ich spotkanie jest zaaranżowane. Po raz pierwszy stanęli przed kamerą i po raz pierwszy spojrzeli na siebie, odsłaniając przed nami zarówno własne wnętrze, jak i niepewny proces budowania więzi. Chłód sąsiaduje tu z ciepłem, świetlistość z mrokiem, a delikatność z twardością, czego symbolem może być lękliwość ślimaka, za sprawą dotknięcia chowającego się w skorupie. To lakonicznie realistyczna, a jednocześnie liryczna opowieść o mierzeniu się z wewnętrzną rozpaczą, izolacją i potrzebą bycia z drugą osobą.