W swoim pełnometrażowym debiucie Marie Kreutzer rozpisuje bolesny rodzinny rachunek sumienia na czworo dorosłego rodzeństwa. Bohaterowie spotykają się na austriackiej prowincji przed pogrzebem Hansa, ojca, który dwadzieścia lat po hipisowskiej rewolcie stworzył kolektyw w duchu lat 60. i wychowywał dzieci według własnej pełnej luzu filozofii. Wolność miała zastąpić zasady, ale zostawiła po sobie blizny. Lata milczenia, pretensji i nieprzepracowanego żalu pracują pod powierzchnią. W podupadłym domu spotykają się: najstarszy syn Hansa, spięty Niki; najmłodsza Mizzi, naznaczona zaburzeniem neuropsychologicznym, którego źródło kryje się w tajemniczych wydarzeniach z dzieciństwa; idealista Vito w towarzystwie swojej dziewczyny; oraz nieprzewidywalna Kyra, wspierana przez swojego chłopaka, niewidziana przez rodzinę od ponad 20 lat. Krąży tam też żona Hansa, matka wszystkich poza Kyrą. Kiedy przeszłość zaczyna dochodzić do głosu, retrospekcje ukazują dom o nieustannie otwartych drzwiach, gdzie te same wydarzenia mają kilka wersji, zależnie od tego, kto je przywołuje. Z tych pęknięć wyłania się złożony portret rodziny i sekretów, które ją rozbiły.