Przejmujący debiut rwandyjskiej reżyserki wyjechał z Cannes ze Złotą Kamerą dla najlepszego debiutu i nagrodą FIPRESCI. Intymny, ukazujący świat kobiet film jest rozpisany na kilka głosów i pokoleń, na wiele rodzajów doświadczeń związanych z przeżytą traumą i jej konsekwencjami. Marie-Clémentine Dusabejambo powraca do tematu ludobójstwa z 1994 roku, gdy rwandyjscy Hutu dopuścili się masowych mordów na swoich sąsiadach Tutsi. Punktem wyjścia dla jej rozważań o tym, czy możliwe jest dotarcie do prawdy, przebaczenie i zadośćuczynienie, są odbywające się kilkanaście lat po zbrodni procesy, których celem było pojednanie w imię wspólnej przyszłości. Ale bohaterki Dusabejambo do rytuałów zbiorowego oczyszczenia mają stosunek ambiwalentny: Veneranda je popiera i przygotowuje kobiety do zeznań; Suzanne pragnie zemsty, a nie przebaczenia; Tina, dorastająca córka Venerandy, im obu ma za złe, że zmuszają ją do życia wśród wspomnień i duchów, podczas gdy ona chce chodzić na randki i nie zastanawiać się nad pochodzeniem swojego chłopaka. Ben’imana, choć odnosi się do wydarzeń sprzed lat, porusza kwestie, które rozpalają emocje. Zacierając proste podziały, konfrontując polityczne z osobistym, akcentując paradoksy życia po traumie, reżyserka stawia pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi.