Obrzeża Medellín, końcówka lat 80. Telewizyjna ekipa przyjeżdża zbadać doniesienia o tajemniczych zjawiskach nękających mieszkańców. Zanim reporter zdąży dokończyć materiał, jego kamera zostaje skradziona przez grupę nastolatków. Od tej chwili to oni przejmują obraz i opowieść. Film staje się zapisem świata oglądanego od środka – przez tych, którzy zwykle pozostają poza kadrem. Debiut reżyserski Stillza, fotografa i twórcy teledysków Bad Bunny’ego i Rosalíi, został zrealizowany pod szyldem współtworzonego przez Harmony’ego Korine’a kolektywu EDGLRD (odpowiedzialnego za pokazywane na 24. NH Aggro Dr1ft). Barrio triste niesie w sobie echo anarchicznej energii Trash Humpers, jednocześnie odnajdując własny niepokojąco poetycki rytm. Wyznacza go codzienność młodocianych delikwentów, w której przemoc, banał i wzniosłość splatają się w pieśń o szybkim życiu i gwałtownej śmierci. W ziarnistych, nieprzerwanych ujęciach kamera dryfuje przez ulice i wnika do wnętrz domów, rejestrując życie na dzielni: naznaczone nudą, przemocą i desperackim pragnieniem przynależności. Surowy zapis nocnych eskapad i drobnych przestępstw pulsuje drażniąco w soundtracku Arki. Raz jest to czysty zgrzyt i noise, kiedy indziej widmowy ambient, zmieniający uliczną kronikę w transowe wręcz doświadczenie.