W nagradzanym debiucie Lucrecii Martel tropiki nie są tłem, lecz głównym bohaterem ukazującym postępujący stan rozkładu. Czas coraz bardziej gęstnieje w wiejskiej rezydencji, gdzie dwie zamożne rodziny spędzają lato. W otoczonej bujną roślinnością willi wszystko wydaje się nieruchome. Zmęczone upałem ciała zapadają się w krzesła, leżaki, materace – jakby grawitacja straciła cierpliwość. Reżyserka zanurza widzów w choreografię urwanych rozmów, niedopowiedzeń, odległych dźwięków, które nigdy nie dają pełnego obrazu rodziny zamieszkującej dom. Rodziny, która nie tyle żyje razem, ile współistnieje, żeby nie powiedzieć wegetuje, w stanie powolnej erozji więzi. W przeciwieństwie do wielu innych filmów tropikalnego gotyku Bagno opowiada o klasie i dekadencji nie w porządku spektakularnego upadku, lecz powolnej codziennej entropii. Przywilej miesza się z zaniedbaniem, komfort staje formą stagnacji. Basen pełen mętnej wody działa jak figura całego wykreowanego świata: nieruchomej materii bez kierunku. W immersyjnej lepkości filmu nic nie wydarza się wprost, ale wszystko nieustannie się przegrzewa i wisi na granicy rozpadu.

Ewa Szabłowska