Dokumenty Fredericka Wisemana należą do jednych z najbardziej uważnych i wnikliwych w światowym kinie. Choć składają się z długich sekwencji, które pozwalają rzeczywistości trwać i powoli odsłaniać rządzące nią napięcia to jednak Wiseman zawsze odrzucał ideę „obiektywności”, zarówno w odniesieniu do kompozycji kadrów, jak i montażu. Jego filmy nie obwieszczają wprost autorskich sądów, natomiast reżyser w wywiadach przypominał, że każdy z nich rodzi się z konkretnego punktu widzenia. Aspen jest tego znakomitym przykładem – dyskretnie kąśliwym portretem kurortu w Kolorado u progu lat 90. Miasto, które w XIX wieku żyło z wydobycia srebra, sto lat później sprzedaje już inny rodzaj blasku: górskie krajobrazy, narciarstwo, piesze wędrówki, muzykę, życie intelektualne i obecność celebrytów. Wiseman jak zawsze patrzy ze wszystkich stron – na górskie schroniska i pracę zaplecza, na luksusowy wypoczynek, edukację i aktywizm, na turystów, mieszkańców oraz rezydującego w Aspen muzyka country Johna Denvera. Te kontrastowe zestawienia mówią więcej niż odautorski komentarz, a pozornie błaha aktywność potrafi niespodziewanie urosnąć do rangi społecznej metafory. Szczególnie wymowna jest długa scena zajęć plastycznych dla dorosłych, które prowadzone są w wystawnym wnętrzu. Trudno o celniejszy obraz beztroskiej, zafiksowanej na rozwoju osobistym Ameryki „dekady ja”.