Śmiały i jednoczenie enigmatyczny portret newage’owej komuny działającej w latach 70. w Kraju Basków. Po przerwanym strajku w jednej z fabryk grupa najbardziej radykalnych robotników wycofuje się z życia politycznego, by w oddalonej od zgiełku wiosce założyć wspólnotę. Eme przybywa do dawnych towarzyszy i dołącza do katartycznych rytuałów. Nigdy jednak nie pogrąża się całkowicie w zbiorowej hipnozie. Przyglądając się ekstremalnym ćwiczeniom z tantrycznego seksu i oczyszczania ducha, pozostaje sceptyczna i zastanawia się nad niegdysiejszymi ideałami: wolnością, wspólnotowością, wyzwoleniem od patriarchatu. Reżyserka w przemyślany sposób przekłada tę ambiwalencję na narrację. Oddaje hołd kolektywizmowi – rezygnując z dialogów na rzecz debat, obserwując z uwagą i bez uprzedzeń cielesne rytuały, ale też zatrzymuje na nich oko na tyle długo, by dostrzec każde z nadużyć. Jej film to także wnikliwy obraz wycinka określonej rzeczywistości – zarówno Hiszpanii po śmierci Franco, jak i Kraju Basków z jego duchem kolektywizmu – wpisujący się we współczesny trend kina iberyjskiego: odważnego formalnie i przenikliwego politycznie. Obsadzenie w roli guru Olivera Laxe’a, reżysera Sirât, dobitnie o tym świadczy.