Mészáros twierdzi, że wcale nie miała zamiaru iść na galę rozdania nagród 25. MFF w Berlinie. Film przecież już zobaczyli, ja swoje zrobiłam. Pójdę sobie na spacerek – miała powiedzieć szefowi kinematografii węgierskiej, któremu z jakiegoś powodu bardzo zależało na tym, by reżyserka tego wieczora była obecna, i to w odświętnej bluzce. Mészáros wspomina, że filmowcy z bloku wschodniego czuli się na berlińskiej imprezie gośćmi drugiej kategorii. Poza tym nigdy żadna kobieta nie wygrała żadnego z największych festiwali. Aż do tego lipcowego wieczoru. Był rok 1975, tak ważny dla historii kina kobiet: kilka tygodni wcześniej w Cannes pokazano Jeanne Dielman, Bulwar Handlowy, 1080 Bruksela Chantal Akerman (21. NH). Ale jeśli film Akerman pozostaje obrazem uwięzienia w roli płciowej, tak czarno-biały, ostentacyjnie prowincjonalny, a zarazem nader zmysłowy film Mészáros traktuje o mało widowiskowym, ale zdecydowanym wychodzeniu z niej. Adopcja jest bowiem filmem o myśleniu – o macierzyństwie, samodzielnym i z wyboru, tym biologicznym i tym nie. Czterdziestoparoletnią bohaterkę to myślenie kosztuje związek z żonatym kochankiem – ale osią fabuły i refleksji okaże się tu niespodziewana przyjaźń z nastolatką z niedalekiego domu dziecka.