Kino drogi, a raczej pielgrzymki, które łączy wrażliwość na codzienność charakterystyczną dla twórczości Anthony’ego Chena z duchowością rodem z filmów Apichatponga Weerasethakula. Z tym ostatnim Sompot Chidgasornpongse współpracował jako asystent przez dwie dekady. W 9 świątyniach w drodze do nieba wielopokoleniowa rodzina rusza na objazd tytułowych sanktuariów, by zapewnić nestorce rodu miejsce w niebie. Skłania ich do tego przepowiednia wróżbity, który zapowiedział, że starsza pani nie dożyje kolejnych urodzin. Ona sama nie jest zainteresowana religijnymi rytuałami, uwaga bliskich wyraźnie ją męczy, a podróż nuży. Ale już sama jej obecność i widmo śmierci sprawiają, że trwająca zaledwie jeden dzień wyprawa staje się momentem międzypokoleniowej konfrontacji, komediowych nieporozumień i dramatycznych wyznań. Tajski reżyser nie tylko ma słuch absolutny do podskórnych napięć i ich nieoczywistej manifestacji, ale także okazuje się fantastycznym obserwatorem paradoksów współczesnej duchowości. Symbolizujące trwanie wielowiekowe świątynie kryją przyziemną banalność i rutynę. Mnisi lawirują pomiędzy poczuciem wyższości a koniecznością modernizowania swoich usług. Przyjmują prezenty i obiecują starszej pani, że powiozą ją windą do nieba.