English
zaloguj / zarejestruj
Dystrybucja 2019

Ága

Milko Lazarow
Bułgaria, Niemcy, Francja 2018 / 98’
W kinach od 25 stycznia 2019
Touch Me Not

Nanook i Sedna żyją samotnie w lodowej krainie gdzieś na północy Jakucji - biel tutejszego śniegu wypala oczy, a mróz szczypie w policzki. Polując na renifery, łowiąc ryby i wyprawiając skóry, przeżyli wspólnie wiele lat, które - tak jak surowy klimat - odcisnęły piętno na ich zmęczonych, lecz szlachetnych twarzach. Nad szczęśliwą jesienią życia małżonków unosi się jednak bolesne wspomnienie tytułowej Ági - córki, która przed laty opuściła rodziców. Co między nimi zaszło? Czy istnieje szansa na pojednanie rodziny? Pytania te powracają, gdy do pary staruszków przyjeżdża na skuterze śnieżnym Chena - młody chłopak, który przyznaje, że widział Ágę w mieście - w leżącym nieopodal zupełnie obcym świecie. Bułgarski reżyser Milko Lazarow bada dystans między monumentalną naturą - wymuszającą pokorę i budzącą trwogę - a nowoczesnością. Ten enigmatyczny, jednocześnie wyciszony i spektakularny film zamykał festiwal w Berlinie.

Małgorzata Sadowska, selekcjonerka MFF Nowe Horyzonty

Ága to jeden z najbardziej niezwykłych filmów Berlinale 2018. Pełen czułości, niosący ekologiczne przesłanie, scena po scenie roztapiający wieczną zmarzlinę świata, w którym dystans i emocjonalny chłód gwarantują przetrwanie. Ága to requiem dla umierającej tradycji, dla umierającej miłości, dla umierającej Ziemi. Kryjąca pod lodem milczenia i rutyny potężny ładunek emocji, Ága jest opowieścią o cichej zagładzie. Główny bohater Ági mieszka wraz z żoną w jurcie stojącej na zamarzniętych wodach rzeki Leny. Całe życie polował na renifery, których nie sposób już spotkać. Wieczorami pod stertą futer starzejąca się para opowiada sobie dawne mity, nijak już nie przystające do rzeczywistości, w której czyste niebo nad ich głowami przecinają srebrne nici samolotów, w której przetrzebiono zwierzęta, a jedyna córka “zdradziła” rodziców odchodząc do miasta. Prowadząc nas na skraj kopalni, Lazarov prowadzi nas do końca mitu, którego nie ma już kto opowiadać. Dalej zionie już tylko wielka dziura, wielka pustka. W jej obliczu najcenniejszym diamentem okazuje się łza: bezcenne świadectwo współodczuwania.

Piszą o filmie

Film Milko Lazarova to kino skromne i poetycko niespieszne, ale bogate w fascynujące, kulturowe detale oraz – przede wszystkim – wielkie emocje. W tę piękną, etnograficzną balladę o autochtonicznych mieszkańcach dalekiej i mroźnej Jakucji wpisana została wzruszająca, kameralna opowieść o konflikcie pokoleń i trudach rodzinnego pojednania. Melancholijna historia o zmierzchu świata prostych wartości i szczerych uczuć uosabianych przez sędziwych Innuitów oraz gaśnięciu ich tradycji i kultury, która przegrywa z tym, co teraźniejsze i nowoczesne, za czym opowiedziała się ich młoda córka. Gdy w ostatnim ujęciu po raz pierwszy kamera szybuje wysoko w górę, by ukazać całą przytłaczającą potęgę powstałej na Syberii wielkiej kopalni diamentów, gdzie swój finał znalazły losy Nanooka, Sedny i Ági, uderza nie tylko monumentalna skala tego przedsięwzięcia, ale też jej totalna dysharmonia z tym, czemu całe swoje życie hołdowali Innuici z dalekiej Północy. Pęka wtedy coś w sercu, a łzy same napływają do oczu.
Kasia with Love

Ága ma hipnotyczne, niemalże kojące tempo, wspaniałe zdjęcia i wzruszającą historię. Zbudowana jest z niewielu słów, ale z wielu znaczeń i pytań, które cisną się na usta po seansie. Można rozmawiać o symbolicznym konflikcie człowieka z jego naturą, zatraceniu z nią kontaktu, niszczącą siłą cywilizacji wciskającej się w najbardziej odległe zakątki świata, której alegorią jest czarna plama pojawiająca się w wielu miejscach. Ta wspaniała celebracja prostoty i natury zasłużyła na coś więcej niż obecność w poza konkursowej sekcji Berlinale.
Film jak sen

To najpiękniejsza wizualnie produkcja, jaką widziałam w ostatnich latach. Opowiada o zwykłej codzienności pary starzejących się Eskimosów, która łowi ryby, gotuje oraz prowadzi stonowane rozmowy. Czy codzienność Eskimosów może być zwykła dla Europejczyka? Oczywiście, że nie! Jest egzotyczna i fascynująca. Kadry w tym filmie, nawet te, ukazujące wypatroszoną rybę, czy  rozczłapane buty, były oszałamiające. Po prostu genialne!
Stacja Książka

Milko Lazarov o filmie

Wiele myślałem o tym, jak właściwie doszło do mojego zaangażowania się w ten projekt. Najwyraźniej miał swoje źródło w moim dzieciństwie, kiedy czytałem książki o odkrywcach dalekiej Północy i bieguna południowego, o Roaldzie Amundsenie, o statku powietrznym... Żyłem tymi historiami, byłem bardzo wrażliwym dzieckiem. Któregoś dnia rodzice musieli zawieźć mnie do szpitala, bo podekscytowany dostałem palpitacji serca. Potem stwardniałem, okryłem się grubszą skórą. Ale wciąż mam w pamięci tamten "biały" okres, i wciąż jestem podekscytowany odwiedzając takie miejsca.

Nie miałem doświadczenia w pracy z aktorami - kiedy ich wybrałem, nie zajmowałem się nimi, unikałem prób. Nie, nie bałem się, że stracę przez pracę z nimi jakąś część energii, po prostu nie mieliśmy za dużo czasu, okres zdjęć był krótki. Zdaje się, że aktorzy nie powinni wiedzieć za wiele o tym, co reżyser ma w głowie, wtedy mogą być bardziej autentyczni - pozostaje pewien niepokój. Mam kolegów, którzy znajdują przyjemność w pouczaniu aktorów, co mają robić. Podejrzewam, że każdy ma swoje własne podejście, ale kiedy wybierasz aktora, on staje się twoim awatarem, niemal nieświadomie wprawia w ruch twoje pomysły. (transmedium.news)

Ta historia mogłaby wydarzyć się wszędzie – to opowieść o ostatniej rodzinie na Ziemi. Skierowaliśmy obiektyw w stronę tej małej społeczności, czyniąc z niej metaforę. Każdy projekt ma swoją charyzmę. Wybór Jakucji jako miejsca zdjęć był tutaj chyba największym wyzwaniem, jednak ludzie Sakha je unieśli, a jakucka przyroda znakomicie się mu przysłużyła. Kiedy przyjechaliśmy do Jakucka było -42 st. C, a kiedy zaczęliśmy kręcić, termometry zanotowały -30 st. C. Oczywiście mieliśmy odpowiedni sprzęt i nie przypominam sobie żadnych niebezpiecznych momentów na planie. (cineuropa.org)

nagrody

Valladolid IFF 2018 - Najlepszy Nowy Reżyser; FF w Sarajewie 2018 - najlepszy film; Malatya IFF 2018 - Specjalna Nagroda Jury; MFF w Ljubljanie 2018 - Nagroda Publiczności; Golden Rose Bulgarian Feature FF 2018 - najlepszy film, reżyser, zdjęcia, Nagroda Dziennikarzy, Nagroda Krytyków; MFF w Kairze 2018 - najlepszy film; Chukotka International Arctic FF 2018 - najlepszy film, Specjalna Nagroda Jury

Premiera: 25 stycznia 2019

Milko Lazarow

Urodzony w 1967 roku bułgarski reżyser i scenarzysta. Studiował pod okiem Władysława Ikonomowa w Narodowej Akademii Filmu i Teatru w Sofii, gdzie następnie został wykładowcą. Do 2013 roku, kiedy na festiwalu w Wenecji pokazał dramat Alienacja, tworzył filmy krótkometrażowe i dokumentalne. Lazarov wystąpił też jako aktor w głośnej Sławie Kristiny Grozewej i Petara Walczanowa (2006). Ága jest jego drugą pełnometrażową fabułą.

Filmografia

2000 Roundabout (short)

2007 Hristo Botev

2009 One Hundred Years of Solitude

2013 Alienacja / Otchuzhdenie / Alienation

2018 Ága

Twórcy

reżyseria Milko Lazarow
scenariusz Milko Lazarow, Simeon Wentisławow
zdjęcia Kalojan Bożilow
montaż Weselka Kiriakowa
muzyka Penka Kounewa
obsada Michaił Aprosimow, Feodosia Iwanowa, Galina Tichonowa, Siergiej Egorow
producent Weselka Kiriakowa, Eike Goreczka, Christoph Kukula, Guillaume de Seille, Alexander Bohr, Sevda Shishmanova
produkcja Red Carpet, 42film, Arizona Productions, ZDF/Arte, BNT
polski dystrybutor Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
język jakucki
barwa kolor