Gdy jesteś samotny w kosmosie, na pewno usłyszysz czyjś głos – ta przeróbka słynnego tekstu z plakatu Obcego idealnie oddaje motyw przewodni Moonfish. W tej przejmującej, dystopijnej wizji przyszłości ludzie są stopniowo zastępowani przez bezduszne maszyny. Poznajemy tu osamotnionego astronautę, który każdego dnia budzi się do złowrogiej mantry: Nie wyrobisz normy – nie wracasz! W tej jałowej rzeczywistości jego jedyną powierniczką i symbolem utraconej natury staje się mała rybka, którą ma ze sobą na statku. Przemierzając bezkresne otchłanie kosmosu, bohater odczuwa coraz większą tęsknotę za prawdziwym ludzkim kontaktem i ciepłem. Pokazywana na festiwalu w Wenecji animacja eksploruje kwestie samotności, siły ludzkiego ducha oraz instynktu przetrwania. Znajdziecie w niej coś z melancholii Interstellar, zawziętości Grawitacji oraz inscenizacyjnej pomysłowości Love Me. Jednak w przeciwieństwie do typowych, heroicznych narracji o podboju kosmosu bohater Moonfish nie szuka chwały – najmocniej na świecie pragnie po prostu wrócić do domu, dotknąć ziemi i poczuć bliskość drugiego człowieka.

Michał Kaczoń