Ritę Cooper (niezwykła rola Carrie Coon) poznajemy w trudnym dla niej momencie: jest obciążona odpowiedzialnością za wymagającego opieki ojca, konfrontuje się z wyprowadzką córek na studia i nie nadąża z zaległościami w pracy w banku. Nic dziwnego, że kiedy nowa klientka Ricki (Lily James) zaczyna rozpoznawać wszystkie problemy kobiety, jakby czytała jej w myślach, podatna i wrażliwa Rita wbrew swojej skądinąd sztywnej osobowości daje się zaprosić na niezobowiązujące spotkanie kilku kobiet. Po latach efekty tego spotkania obserwujemy oczami jej córek – wówczas ich matka, pod nowym imieniem Naia, mieszka z komuną Ricki na odludziu trzy dni drogi samochodem od domu, a je właściwie tylko korzonki i halucynogenne grzyby. Czy osoba, którą dziewczyny spotykają, jest ciągle ich matką? Czy Rita miała prawo dokonać takiego wyboru? I czy rzeczywiście go dokonała? Poznając bohaterkę Coon – jej pochodzenie i historię – zostajemy zmuszeni do postawienia sobie pytania: a może właśnie dopiero w przemocowej sekcie kobieta znalazła sposób na poradzenie sobie z ciężarem przeszłości? Reżyser Guy Nattiv nie udziela jednoznacznej odpowiedzi, ale wskazuje, jak płonna bywa wiara w możliwość wyzwolenia, jakkolwiek je rozumiemy.

Aleksander Kmak