Alex ma kilkanaście lat, oldschoolową kamerę cyfrową i odziedziczoną po starszym bracie pasję do jazdy na rolkach. Wprawdzie w domu jest ciężko, ale jezdnie są szerokie, a pokryte graffiti łuki ramp obiecują pęd i wiatr we włosach. Jeszcze przez chwilę można nie wiedzieć, przed czym się ucieka, co się goni oraz kim chce się być, jak się dorośnie, ale już niedługo może się okazać, że dzisiejsze działania i zaniechania będą miały swoje konsekwencje. Alex wkrótce odkryje, że swobodny dryf to nie to samo co celowy ruch. Drugi pełny metraż Erin Vassilopoulos (Bliźniaczki, 12. AFF), łączący poetycki subiektywizm z ziarnistym realizmem oraz formaty cyfrowe z analogowymi, umiejętnie balansuje między klasyczną konwencją coming of age, migawkami z filmu drogi a quasi-dokumentalną wiarygodnością. Przesycony energią home video i indie-rockowych teledysków z lat 90. film z uważnością portretuje młodą osobę na skraju dorosłości, która musi zdecydować, czy chce nadal obserwować ruch przez obiektyw kamery, czy wybrać własny kierunek – i ruszyć.

Klaudia Rachubińska