Pod koniec lat 60. Ameryka zaczęła eksperymentować z telewizją public-access, dostępną nie tylko dla widowni, ale też nadawców. Prawo wymogło na dostawcach kablówki, by udostępniali pasma i infrastrukturę dla lokalnych autorów chcących puścić w eter własne programy. Co więcej, pierwsza poprawka konstytucji USA gwarantowała im pełną wolność słowa, o ile tylko nie złamią prawa federalnego. W Nowym Jorku, pod szyldem Manhattan Cable, zaczęto więc transmitować np. amatorskie talk-show prowadzone z jointem w ustach, debaty feministyczne, undergroundowe programy muzyczne, recenzje gejowskiej pornografii i obsceniczne parodie sitcomów. Nie zaskakuje, że producentami wykonawczymi dokumentu Davida Shadracka Smitha o historii Manhattan Cable są Steve Buscemi i Benny Safdie od dawna związani z nowojorskim podziemiem artystycznym. Na ekranie zobaczymy tutaj same lokalne sławy, od rekina pornobiznesu Ala Goldsteina po walczącego z epidemią AIDS aktywistę Lou Malettę, a w ich tle gościnne występy zalicza wianuszek mainstreamowych gwiazd: Adam Sandler, Bob Marley, Debbie Harry. Skala telewizyjnej transgresji bawi, ale pytania o granice wolności słowa ciągle domagają się poważnego namysłu – rozumiana radykalnie ma swój niemały koszt, ale jej ograniczenie pozbawia głosu przede wszystkim i tak już marginalizowane mniejszości.

Aleksander Borszowski